Menu Wij zoeken een communicatieheld

Geschiedenis

Het Homomonument werd in gebruik genomen op 5 september 1987, exact 100 maanden na zijn conceptie in mei 1979. Bob van Schijndel, destijds lid van de homogroep van de politieke partij PSP, kon op de avond van de Dodenherdenking in 1979 de slaap niet vatten. Hij begreep niet waarom Joden en zigeuners wel een eigen monument hadden voor hun oorlogsslachtoffers en homo's niet. Hij schreef een briefje met grote gevolgen.

Binnen een paar maanden werd er een Stichting Homomonument opgericht die op brede maatschappelijke ondersteuning kon rekenen. De tijd was rijp, al kwam men er pas later achter dat de vervolging van homoseksuelen vooral in Duitsland had plaats gevonden.

Er werd een plek aangewezen door de gemeenteraad voor het monument en een prijsvraag uitgeschreven om het monument te ontwerpen. Besloten werd dat het ontwerp van Karin Daan uitgevoerd zou worden op de Westermarkt. Er werd een grote geldinzamelingsactie opgezet om de verwezenlijking van het monument te bekostigen, zo'n 400.000 gulden. Nadat een aantal overheden het ingezamelde geld meer dan verdubbelde, kon er begonnen worden met de bouw van het monument.

Oorspronkelijk was het plan om het monument van roze marmer te maken, maar omdat roze marmer slecht bestand zou zijn tegen de weersomstandigheden werd besloten om Rosa Porinograniet uit Portugal te halen. Volgens een actiegroep was dit graniet niet roze genoeg en probeerde deze actiegroep kort na de ingebruikname van het Homomonument het monument te beschilderen met roze verf. Inmiddels is het Rosa Porinograniet volledig geaccepteerd als het logische materiaal van het monument.

Homorechten zijn mensenrechten

Zelfs in een vergevorderd land als Nederland staan deze rechten dagelijks onder druk. Veel Nederlanders vragen zich af of het nog wel nodig is om je in te zetten voor deze rechten. Maar zolang het voor homo's, lesbo's, bi's en transgenders nog niet veilig genoeg is om zichzelf te kunnen zijn op straat, school, werk of zelfs thuis, zal het nodig blijven. Acceptatie van homoseksualiteit en transseksualiteit is ook in één van de homotolerantste landen ter wereld nog steeds geen vanzelfsprekendheid.

Natuurlijk is Nederland in vergelijking met veel andere landen een baken van hoop en tolerantie als het gaat om homorechten. In veel landen staan er straffen op homoseksueel gedrag. In een zevental landen kun je de liefde voor iemand van hetzelfde geslacht met de dood bekopen. Om maar niet te spreken van transgenders die op vele plekken in de wereld vogelvrij verklaard zijn en slachtoffer worden van uitsluiting, verkrachting en moord. Daarom eert het Homomonument een ieder die zich (groot of klein) inzet om de positie van homo's, lesbo's, bi's en transgenders te verbeteren. Zowel lokaal als wereldwijd.